Rustdag

Vandaag beestjes gaan kijken op het schiereiland vlakbij Puerto Madryn. Het reservaat daar is wereldberoemd. We hebben 95 euro per man moeten betalen, maar het was de moeite.
Vertrokken om 7u.30 vanmorgen en om 19u. terug. Het busje zat vol met andere schakers die ook de moeite hadden gedaan om zelf te reserveren.

Peninsula Valdes is een schiereiland dat omzoomd wordt door de Golfo Nueve (een baai waar ook Puerto Madryn aan ligt), de Golfo San José (enkel toegankelijk voor wetenschappelijk onderzoek), de Golfo San Matias en de Atlantische Oceaan.
Het schiereiland is een natuurreservaat geworden, hoewel alles nog in privé-handen is. Op de schraal begroeide grond worden schapen gekweekt (om 1 schaap een jaar te laten leven is 2 ha. grond nodig – niet erg efficiënt) en lopen nog wilde paarden, Guanaco's en Choique's rond.
Het interessantste is op de stranden en in het water te zien. Doordat alles nog in privé-handen is, moet je wel overal betalen om een kijkje te mogen nemen.




Onze eerste stop in Caleta Valdes brengt ons aan het strand waar de zee-olifanten (of hoe vertaal je elephant seal) hun kalveren grootbrengen. De mannetjes liggen tijdens de wintermaanden maandenlang op het strand zonder te eten, ze houden een oogje in het zeil om er voor te zorgen dat niemand weg loopt met de kalven of de vrouwtjes.
Aan dit strand is iets unieks: er is een soort natuurlijk kanaal naar een bepaalde strook van het strand waardoor de orka's heel kort kunnen naderen en bij hoog tij de kalveren kunnen aanvallen die op het strand liggen. Dit is de enige plaats ter wereld waar de orka's een dergelijke techniek ontwikkeld hebben.
Wanneer wij er zijn is het laag water, dus er zijn geen orka's te zien. Wel opvallend is dat een aantal vrouwtjes en kleintjes in het water zitten. Dit is het eerste jaar dat dergelijk gedrag vastgesteld wordt. De wetenschappers vermoeden dat de temperatuur op het strand te hoog geworden is en dat ze daarom verplicht de koelte van het water moeten opzoeken, waar ze een gemakkelijke prooi vormen.

In Punta Norte eenzelfde schouwspel, maar nu met zeeleeuwen. Ook zij liggen te luieren op het strand en lijken niet van plan om de eerstkomende maanden veel te bewegen.

De trip gaat verder naar San Lorenzo, het pinguin-paradijs. Eerst eten we een lekker stukje schapenvlees (doordat de beestjes hun eten op zo'n groot gebied moeten zoeken is het vlees cholesterolvrij) en daarna wandelen we naar het strand. De pinguïns zitten al op zo'n 300 meter van het strand in elke struik of in elke spleet in de grond verborgen. Terwijl de ene ouder op het ei let, gaat de andere eten vangen. Er is dus een onophoudelijke stroom van pinguïns die van het water komen en naar hun nest terugkeren of in omgekeerde richting gaan. Erg mensenschuw zijn ze niet, enkel wanneer een groep van 10 man hen de weg verspert, verstijven ze.
Thibauts quote van deze week “Heb je al eens een pinguïn zien vallen? Mega-grappig.” krijgt geen praktisch voorbeeld. Ik zie ook niet in wat er nou grappig kan zijn om een pinguïn bvb. van 2 meter hoog naar beneden te laten vallen...

We keren terug naar de ingang van het schiereiland, Puerto Piramides. Daar kunnen we een bootje op om walvissen te zien. De Golfo Nueve is het populairste paringsgebied bij walvissen. Het stikt er rond deze periode van wijfjes met hun verse kleine. De kleine moet klaargestoomd worden voor een lange trip naar de voedselgebieden en ze krijgen daarvoor ademhalingsoefeningen. Wanneer we met het bootje in het midden van de golf liggen, krijgen we veel bekijks van de walvissen. Ze naderen tot op een paar meter, een enkeling komt eens vlak langs het bootje zwemmen (ze zouden erg slecht zien) en zwemt vlak onder de boeg door. Indrukwekkende beesten. Op de boot krijgen we uitleg van een Amerikaanse wetenschapper die de dieren bestudeert voor de universiteit van Patagonië.
Absoluut een schitterende afsluiter van de trip, we hebben veel spectaculaire foto's. Ik probeer er een paar op de blog te plaatsen.